CAREFREE

P*TA KA DIN! ISMAYYYYL.. c:

Ishda — Thu, 23 Jul 2009 13:07:10 +0000

Hindi pa rin pala ako tinitigilan nung taong to. PART 1 at PART 2

Nagkoment siya sa sa isang blog ko.

Sabi niya, pati ba naman daw selpown ng tatay ko pinapakialaman ko. PUTA daw ako.

Hindi ko talaga maintindihan bakit napaka-init ng dugo sakin ng taong yun.

E ubod naman ng duwag.

Nagtatago sa email address na serpentine_fire.

Syet naman, ilang buwan na lumilipas.

Ang dami ng nangyari at nagbago sa buhay ko, pero ikaw SF , binibinyagan na kita ngayon bilang SF, e wala pa rin pinagbago.

Oh well, kung sino ka man, MOVE ON.

Hindi kita kilala. O kung kilala man kita, e nakakaawa ka naman.

Ang saya saya ng buhay e pinapakumplikado mo.

Natatawa din nga ako sakanya minamahal kong mga kaibigan sa multiply, kasi, galit na galit siya sakin pero, magmula friendster hanggang wordpress ko e sinusundan niya ako.

Para lang ano?

Mura-murahin at sabihan ng PUTA, PUTA, PUTA!

SF, hindi lang ikaw ang unang nagsabi na PUTA ako.

Kaya kahit ilang beses mo yang sabihin o ikoment sa blog ko e wa-EPEK.

At wala kang pakialam kung pakialamanan ko selpown ng tatay ko kasi tatay ko yun.

Hindi naman selpown mo pinapakialaman ko kaya magtigil ka.

Isa pa, maglablayp ka na lang, baka sakaling mawala galit mo sakin at mapalitan ng wagas na pag-ibig.

Yun lang!

P.S.

PUTA ka din!

Hindi pa rin pala ako tinitigilan nung taong to.

Nagkoment siya sa sa isang blog ko.

Sabi niya, pati ba naman daw selpown ng tatay ko pinapakialaman ko. PUTA daw ako.

Hindi ko talaga maintindihan bakit napaka-init ng dugo sakin ng taong yun.

E ubod naman ng duwag.

Nagtatago sa email address na serpentine_fire.

Syet naman, ilang buwan na lumilipas.

Ang dami ng nangyari at nagbago sa buhay ko, pero ikaw SF , binibinyagan na kita ngayon bilang SF, e wala pa rin pinagbago.

Oh well, kung sino ka man, MOVE ON.

Hindi kita kilala. O kung kilala man kita, e nakakaawa ka naman.

Ang saya saya ng buhay e pinapakumplikado mo.

Natatawa din nga ako sakanya minamahal kong mga kaibigan sa wordpress, kasi, galit na galit siya sakin pero, magmula friendster hanggang wordpress ko e sinusundan niya ako.

Para lang ano?

Mura-murahin at sabihan ng PUTA, PUTA, PUTA!

SF, hindi lang ikaw ang unang nagsabi na PUTA ako.

Kaya kahit ilang beses mo yang sabihin o ikoment sa blog ko e wa-EPEK.

At wala kang pakialam kung pakialamanan ko selpown ng tatay ko kasi tatay ko yun.

Hindi naman selpown mo pinapakialaman ko kaya magtigil ka.

Isa pa, maglablayp ka na lang, baka sakaling mawala galit mo sakin at mapalitan ng wagas na pag-ibig.

Yun lang!

P.S.

PUTA ka din!

TULONG.

Ishda — Fri, 10 Jul 2009 17:37:50 +0000

Nagbasa ako ng INBOX ni Papa.

Naiwan kasi niya yung selpown niya dito sa kwarto ko.

Bumigat tuloy yung loob ko.

Paano, may mga nabasa akong text galing dun sa asawa nung trabahador namin na naaksidente dito sa bahay nung isang araw.

Kelangan daw ng gamot, kelangan daw ng ganito ganyan.

Puta, isang gamot, 1,400 ang isa?!

Apat ang kelangan ngayong araw.

Magkano na yun diba?

Hindi pa kasama yung ibang mga gamot at pambayad sa araw araw nilang pag-stay dun sa ospital.

Naaawa naman ako sakanya e.

Alam kong hindi madali yung pinagdadaanan niya ngayon.

Ako ba naman makuryente diba?

Pati yung paghihirap ng pamilya niya, ramdam ko.

Pero, hindi naman pwede na lahat ng pera ng pamilya namin e sakanila lang mapupunta.

Hindi lang naman yun yung problema ng pamilya namin.

Anong gusto nila, mamatay din kami sa gutom?

O, malubog sa utang?

Huminto ako sa pag-aaral at ibenta lahat ng mga gamit namin para lang matustusan yung pangangailangan nila?

AKSIDENTE yun. Dapat sana, gumagawa din sila ng paraan.

Hindi porket labas ng labas ng pera yung mga magulang ko, ganun-ganun na lang.

Hindi kami mayaman.

Gipit din kami.

Paano na yun?

Hindi naman namin kasalanan yung nangyari.

Wala namang may gusto nun.

Hindi ko maintindihan bakit kelangan lahat e sagot namin.

Tangina.

Nahihirapan din ako.

Hirap na hirap na yung mga magulang ko.

OO, dahil dun.

Ishda — Wed, 08 Jul 2009 02:42:27 +0000

At dahil uminom ako kagabi kasama ang aking mga natatanging kaibigang lalake, alas-dos na ako nakauwi.

At dahil kay MJ at sa kanyang MJ’s Memorial, paguwi ko ng alas-dos, hindi pa ako nakatulog agad.

Syempre, nakikiuso ako’t kelangan updated ako sa mga ganung bagay.

Alas kwatro na ata ako nahiga at dahil doon, hindi ko narinig yung alarm clock ko na sa totoo lang, wala talagang silbi sa buhay ko.

Ihahatid sana ako ng kuya ko sa ABC 5 para sa OJT ko kaso may kelangan siya puntahan ng alas-onse.

At dahil dun, nagpasya ako na after lunch na lang pumunta sa ABC 5.

Ang saya talaga ng sistema ko. Waw.

MY PERS, GREAT LAB

Ishda — Sun, 05 Jul 2009 12:26:02 +0000

Masyado pa akong bata, pero tingin ko sa sarili ko marami na akong alam at hindi na ako bata tulad ng tingin nila.

Marami akong kaibigan, pero mas pinili ko ng sumama sa mga mabubuti at maka-Diyos.

Hindi na ako ginagabi sa kalsada at nakatambay.

GInagabi na ako dahil sa pagsamba.

May mga iilan akong kabigan sa simbahan, mga kaedaran ko din.

Doon din ako nag-aaral. Isang Christian academy.

Sa lugar na yun, tumibok ang puso ko sa unang pagkakataon.

Isang hapon ko siya nakilala.

Parang naging slowmo ang tagpo.

At sa mga oras na yun, ginusto ko na siya.

Gumawa ako ng paraan para mapansin niya ako.

Sa bubong ng iskul at simbahan, doon siya nalalagi.

Nung nalaman ko yun, pumupunta na din ako dun parati.

Hindi niya ako pinapansin pero alam ko napapansin niya ako.

Pinakilala siya sakin ng pormal. Sa wakas, alam na din niya ang pangalan ko.

Nagsimula na kami magsulatan at nagkkwentuhan na din ‘pag nasa bubong.

Hinahatid na din niya ako sa bahay at dinadalaw parati sa iskul pagkatapos ng klase niya.

Sobrang saya ko ‘pag kasama ko siya.

Hindi ko mapaliwanag. Nagkaroon ng ibang kulay yung mundo kong itim noon.

Patago lang kami mag-usap at magbigayan ng sulat.

Bawal kasi. Magagalit yung mga matatanda sa simbahan.

Pero, wala namang bagay na maitatago talaga.

Nalaman na nila kung ano kami.

Pero, ang totoo, wala namang kami.

Ang alam ko lang, masaya ako kapag kasama ko siya at inaalagaan niya ako.

Wala kaming nagawa, kailangan namin lumayo sa isa’t isa.

Masakit, mahirap.

Sa unang pagkakataon ng pagtibok ng puso ko, bawal pa.

Paglipas ng tatlong taon, naging kami ulit.

Mahal pa namin ang isa’t isa. At mas minahal pa.

Pero nagkahiwalay kami ulit sa pangalawang pagkakataon.

Minahal ko pa rin siya kahit magkalayo na kami.

Pinapangarap ko pa din siyang makasama.

Umaasa pa din na sana, sa huli, kami pa din.

Pero, ang katotohanan talaga sa buhay, lahat nagbabago.

Pati emosyon ng tao.

Ngayon, mabuti kaming magkaibgan.

Hanggang doon na lang.

Pero, masaya ako kasi kahit sampung taon ng nakararaan, andyan pa din siya, andito pa din ako para sakanya.

Para Sayo, na susunod kong mamahalin.

Ishda — Fri, 26 Jun 2009 20:50:54 +0000

Para Sayo,

Siguro, nagkasalubong na tayo sa kahit saan. Baka, nagkabanggaan na tayo kung saan man. Nagsalubong na siguro ang mga mata natin. Baka ikaw yung katabi kong lalaki sa dyip, o kasunod na bumili ng ticket sa LRT/MRT. Pwede din na nasa kabilang table ka lang habang kumakain ako ng fries at Mcfloat kasama ang mga kaibigan ko. Maaaring nakita mo na ako na mag-isang naglalaro ng arcade sa Quantum. Nakita na siguro kita na tumitingin ng damit sa mall. Baka ikaw yung lalaki na dumaan sa harap ko habang nagbabasa ako ng libro sa NBS. Siguro, maraming pagkakataon na nagtagpo ang mga landas natin.

At ngayon, hinihintay ko yung sandali na makilala na natin ang isa’t isa. Hindi man ikaw yung unang lalaki na minahal ko, hindi man ikaw yung unang nagpakilig sakin o unang nagalaga ng puso ko, pero kung darating ka man ngayon, gagawin ko lahat para maging ikaw na ang huli.

Marami na akong natutunan sa lahat ng nangyari sa buhay ko. At yung mga pagkakamali ko noon, hindi ko na gagawin pa sayo.

Mamahalin kita, aalagaan sa pamamaraang alam ko. Iingatan ko ang puso mo. At magmula sa araw na ‘to, nasasabik na ako para sayo.

–Isabell

tears, no.

Ishda — Fri, 26 Jun 2009 20:21:27 +0000

Someday, someone is going to thank you for letting me go.

–4:14am

This is for me.

Ishda — Fri, 26 Jun 2009 20:13:02 +0000

This is for me..

AYOKO NG MAGING OPTION

Ishda — Thu, 25 Jun 2009 17:14:29 +0000

May nag-text sakin ngayon lang. Tinatanong kung gising pa ako. Nagulat ako kasi matagal tagal din niya akong hindi tinext o pni-pm sa YM.

Kaya nireplyan ko siya agad ng, “Yes, y?” Akala ko naman kung anong meron.

Na-trigger lang ako magsulat dahil sa reply niya.

Sabi niya, “Walang maka-text e. Panu mag-unli sa globe?”

Parang kagabi, may nag-pm sakin sa YM, sabi, “walang maka-chat e.”

Parang nung nakaraang buwan nang may nagpatawag sakin sa telepono.

Akala ko naman kung anong problema.

Ang sabi niya, “Walang makausap e.”

Nakakainis na. Ayoko na. Lagi na lang ba akong option?

Kapag wala silang maka-text, walang maka-chat o walang makausap sa telepono, at saka lang nila ako maaalala.

O kaya, kapag galit sila ng gelpren nila. O kaya naman, kapag tulog na yung gelpren nila.

O out of town yung gelpren nila. Makikipagkita sakin, para ano?

Option na naman.

Hindi ko alam kung dapat ko bang ikatuwa yun pero, parang hindi naman dapat.

Kelan ba ako magiging choice talaga?

Nakakasawa na.

Hindi ako pampalipas oras.

Hindi ako parausan, okay?

Gusto ko lang magmahal.

Ishda — Wed, 24 Jun 2009 15:25:21 +0000

Kaya ko naman magmahal. Kaya ko namang umunawa. Kaya kong ibigay lahat ng pwede. Kaya kong maging tao na nararapat para sa taong mahal ko, at minamahal ako.

Pero, hindi ko maintindihan na sa tuwing ibinibigay ko lahat, sa huli, iniiwan pa din ako. Sa tuwing nagmamahal ako ng totoo, nawawala din sa buhay ko. Hindi ko matanggap na palagi na lang ganun yung nangyayari. Paulit-ulit na lang.

Kung kailan binago ko lahat, kung kailan isinakripisyo ko ang mga bagay na ang hirap tanggalin sa sistema ko, wala pa ding nangyari.

Gusto ko lang naman magmahal. At mahalin din, ng totoo.

Yun lang naman yung talagang inaasam ko. Ayoko na ng fling. Ayoko na ng trip. Ayoko na ng short time.

Gusto ko na ng pang-matagalan. Gusto ko na ng tunay. Gusto ko lang magmahal. Gusto ko lang, maging masaya..

POM, please?

Ishda — Mon, 22 Jun 2009 10:16:24 +0000

Leche! Leche! Leche talaga!
Eto na naman yung problema ko. Bumabalik na naman!
Wala namang problema sana nung bakasyon e.
Pero kasi, may pasok na at nahihirapan ako matulog tulad ng dati pa.
Hindi ko na alam gagawin ko.
Nagpapatay na ako ng ilaw kahit takot ako sa dilim.
Pinapagod ko na yung sarili ko.
Umiyak na ako’t lahat, dilat pa din ang mga mata ko.
Nakainom na ng beer, gising na gising pa din.
Bumyahe na ng malayo, aba, wala pa rin.
Ano ba talaga dapat kong gawin?
Nahihirapan na ako. OJT na namin. Hindi pwedeng ganito.
Kelangan ko ng PEACE OF MIND.
Wala bang pwedeng magregalo sakin?